คนไทยเป็นคนขี้เกรงใจ และอาจจะเป็นชาติเดียวในโลกรึเปล่าที่รู้จักคำนี้

 

มันเป็นเพราะสัญชาติ หรือ มันเป็นเพราะสันดาน

 

แต่จะว่าไปคนไทยบางคนแม่งก็ไม่รู้จักเกรงใจเหมือนกัน

 

วันนี้ตื่นมาบ่ายโมง นอนเต็มอิ่ม ตื่นมาด้วยความรู้สึกที่คาดว่าวันนี้จะเป็นวันที่สงบสุข ผ่อนคลาย เพราะหลายวันที่ผ่านมารู้สึกเครียดๆ ตึงๆ

 

ก็ออกไปจับจ่ายซื้อของกิน พอกลับมาจะเริ่มทำอะไรกิน เอาละ เสียงดนตรีอาหรับแผดเสียงสนั่น ดังแบบมึงเปิดให้คนทั้งเมืองฟังหรือไง

 

ถ้าเพลงแม่งเสนาะหู กูจะไม่ว่าเลย นี่เพลงแขก อี๊ดๆ อ๊าดๆ เงี้ยวๆ ง้าวๆ ห่าไรไม่รู้ ฟังแล้วปวดประสาทชิบหาย

 

คือไอผู้ชายอาหรับข้างห้องมันทำกับข้าวไง มันเปิดประตูห้องนอนมัน และก็เปิดประตูห้องครัว (เป็นห้องครัวรวม) นัยว่ามันอยากรื่นรมย์ฟังเพลงขณะทำกับข้าว

 

แต่กู อีหลิน ห้องนอนอยู่ตรงข้ามห้องครัวนะคะ การอยู่ห้องตรงข้ามห้องครัวนี่เป็นความซวยขั้นสุดยอดจริงๆ

 

เมื่อรู้ว่ามีมนุษย์อยู่ในห้องครัว ก็ยังไม่อยากเข้าไปยุ่ง ช่วงนี้เบื่อมนุษย์ เบื่อการเสวนากะฝูงมนุษย์ที่ยังไม่รู้จักมักคุ้นกันดี

 

จริงๆ ไออาหรับนี่มันก็เป็นคนดีนะ มันเฟรนด์ลี่มากๆ มักมาชวนคุยก่อน แต่แบบไม่ไหวจริงๆ กะเพลงแขกของมัน และรูปแบบการแต่งตัวที่เป็น metrosexual ของมันด้วย

 

อ่อ แต่วันนี้พอเข้าไปทำกับข้าว ก็ได้คุยกะมันเรื่องชิชาหรือบารากุน่ะแหละ เพราะไอนี่มันมีเครื่องสูบชิชาครบครัน มันชวนด้วย บอกว่ามาร่วมวงกะมันได้

 

แต่ใครจะกล้าวะ วงมันมีมันกะเพื่อนแขกมันอีกตั้งหลายคน ชั้นเป็นผู้หญิงรักนวลสงวนตัวนะยะ

 

พอกินข้าวเย็นเสร็จ เข้ามาในห้องตั้งใจจะทำการบ้านอ่านหนังสือหนังหา ซักพักได้ยินเสียงฝูงมนุษย์มากมายคุยกันโหวกเหวกโวยวาย 

 

ตอนแรกคิดว่าคงมีเพื่อนใครมา แล้วจะพาไปปาร์ตี้กัน ไอห่า พอเปิดประตูออกไป แม่งมีคนเป็นล้าน อยู่ในห้องครัว แม่งปาร์ตี้กันในห้องครัวนี่แหละ

 

นั่งคุย เปิดเพลง กินห่าไรกันใหญ่ เยอรมันทั้งก๊ก คาดว่าเป็นก๊กเพื่อนของเยอรมันนางนึงที่อยู่ห้องถัดไปจากไออาหรับ 

 

เยอรมันนางนี้เธอเรียน Biochem ด้วย ตอนแรกอีหลินอยากทำความรู้จักมักคุ้นกะเธอให้มากกว่านี้ แต่จากเหตุการณ์ในวันนี้เริ่มเกลียดขี้หน้าอีนี่แล้ว

 

และเมื่อเสียงดังเหลือขนาด เพราะมันไม่รู้จักปิดประตูห้องครัว ซึ่งเค้าก็ทำไว้ให้ปิดแต่มันโง่ไม่รู้จักใช้งานกัน อีหลินเลยไม่อ่านหนังสือแล้วกะจะนอนงีบแล้วตื่นมาดึกๆ

 

เผื่อว่าเงียบกว่านี้แล้วค่อยอ่านหนังสือ ก็กินไวน์ไปก็ง่วงๆ คาดว่าจะหลับได้แน่นอนแม้จะมีเสียงอึกทึกครึกโครมภายนอก

 

แต่เหอะ กูประเมินอีพวกนี้ต่ำไป เสียงแม่งดังแล้วแบบน่ารำคาญมากๆ ขนาดคนนอนขี้เซา หลับมาแล้วในผับหลายครั้งอย่างกูยังนอนไม่ได้ คิดดูละกัน

 

ในที่สุดก็ต้องตื่นมา หาทางระบายความอัดอั้น ก็เปิด msn แต่ไม่เจอผู้ใดที่น่าจะบ่นให้ฟังได้ ออนไลน์ ดังนั้นสเปซจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่กูจะระบายออกได้

 

ตอนนี้แม่งก็เริ่มเงียบแล้ว ไม่รู้เพราะมันปิดประตู หรือ พวกมันตายห่ากันไปหมดแล้ว 

 

อ่าวเชี่ย แล้วนีสัญญาณไฟไหม้ดังได้ไง อีห่า เกิดไรขึ้นเนี่ย โอ๊ย เชี่ย เอ๊ย จะมีความสงบสุขบ้างไม่ได้ใช่มั้ย 

 

ไฟไหม้เหรอวะ???

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

ในที่สุดก็สอบผ่าน ผ่านมาได้อย่างมึนๆ งงๆ

 

ตอนนี้มีสถานภาพเป็นนักศึกษาในมหาลัยแล้ว ดีใจมากมาย

 

วันนี้ได้อีเมล์จากเค้าด้วย ดีใจอีกแปดล้านเท่า

 

แต่แม่งสะกดชื่อกูก็ผิด แถมเขียนมาสั้นนิดเดียว

 

เอาเหอะ ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ อย่าไปคาดหวังอะไรมาก

 

เตรียมตัวตะลุยปาร์ตี้ดีกว่า เบียร์จ๋า หลินมาแล้ว!!!

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ไม่อกหัก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดไรขึ้น

ดีใจนะที่ได้เจอกันก่อนต้องอยู่ห่างกันคนละทวีป

ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ แต่หวังไว้ว่าคงไม่ลืมกันนะ

แอบเศร้าว่ะกู